ديار عدم مىشوند « اگر نازى كند يك دم ، فرو ريزند قالبها » ! . جالب اينكه مىگويد : * ( مِثْقالَ ذَرَّةٍ فِي السَّماواتِ وَلا فِي الأَرْضِ ) * يعنى موجوداتى كه به اندازه سنگينى يك ذره بى مقدار مالك چيزى در اين آسمان بيكران و زمين پهناور نيستند چه مشكلى را از خود مىتوانند حل كنند تا از شما ؟ ! در اينجا فورا اين سؤال به ذهن مىآيد كه اگر چنين است پس مساله « شفاعت » شفيعان چه مىشود ؟ در آيه بعد به پاسخ اين سؤال پرداخته ، چنين مىگويد : اگر شفيعانى در درگاه خدا وجود دارند آن هم به اذن و فرمان او است ، زيرا : « هيچ شفاعتى نزد او جز براى كسانى كه اذن داده فايده ندارد » ( * ( وَلا تَنْفَعُ الشَّفاعَةُ عِنْدَه إِلَّا لِمَنْ أَذِنَ لَه ) * ) . بنا بر اين بهانه بت پرستان براى پرستش بتها كه مىگفتند هؤُلاءِ شُفَعاؤُنا عِنْدَ اللَّه : « اينها شفيعان ما نزد خدايند » ! ( يونس - 18 ) به اين وسيله قطع مىشود ، چرا كه خدا هرگز اجازه شفاعتى به آنها نداده است . در اينكه جمله * ( إِلَّا لِمَنْ أَذِنَ لَه ) * ( مگر كسى كه براى او اذن دهد ) اشاره به شفيعان است يا شفاعت شدگان ؟ مفسران دو احتمال داده‌اند ، اما به تناسب اينكه در آيه قبل سخن از بتها مطرح بود و آنها بتها را شفيعان خود مىپنداشتند مناسب اين است كه اشاره به « شفيعان » باشد . آيا منظور از « شفاعت » در اينجا شفاعت در دنياست يا آخرت ؟ هر دو محتمل است ، ولى جمله‌هاى بعد نشان مىدهد كه نظر به شفاعت آخرت مىباشد . لذا بعد از اين جمله چنين مىگويند : در آن روز اضطراب و وحشتى بر دلها چيره مىشود ( هم شفاعت كنندگان و هم شفاعت شوندگان غرق در اضطراب مىشوند ، و در انتظار اين هستند كه ببينند خداوند به چه كسانى اجازه